MODROB OF A PIT

มันต้องใช้ความอดทนซักแค่ไหนกันนะ ...

เราเพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกของเด็กที่จะเอนท์ในอีกไม่ถึง 2 อาทิตย์ก็คราวนี้ล่ะ!!! O_O

มันทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย ทั้งสับสน ทั้งกระวนกระวาย

ใจนึงก็อยากให้มันจบๆไปซะที

แล้วเพ้อฝันถึงช่วงเวลาได้ไปเที่ยวอันแสนสุข~ 

แต่อีกใจนึงก็หวังว่ามันจะมีเวลามากกว่านี้

อยากทำให้มันดีที่สุด ..

..  ก็เอนท์นี่นา!!!!!

เรียนกันมาตั้งกี่ปีเนี่ย

เพื่อวันนี้เนี่ยแหละ

[เอ๊ะ? เรียนมา 3 ปี .. แต่อ่านให้จบภายในเวลา 2 อาทิตย์ได้มั้ย? ^^"]

พระเจ้าคะ ,,

    ขอโทษที่ไม่ใช่เด็กขยันเท่าไหร่

    ขอโทษที่ไม่รีบขยันให้มันเร็วๆกว่านี้

    ขอโทษที่อ่านหนังสือทีไรก็ชอบหลับทุกทีเลย

แต่ตอนนี้ก็พยายามแล้วนะ!! ตื่นก็อ่าน ก่อนนอนก็อ่าน

[แล้วระหว่างนั้นล่ะ O_o .. ไม่อ่าน! .. อะฮ้า~ ล้อเล่น ^^"]

เวลาหลับทีไรก็จะรู้สึกผิดทุกที

[แล้วจะอ่านจบมั้ย?! ไม่ใช่เวลาจะมานอนแล้วนะ!!! อยากเอนท์ติดมั้ย ห๊ะ?!!!]

ยังไงทุกคนก็กำลังพยายามอยู่กันทั้งนั้น ใช่มั้ย?

เด็กอีกกี่แสนคนที่เข้าสอบเหมือนๆกัน ..

เด็กอีกกี่หมื่นคนที่อยากเข้าจุฬาเหมือนกัน ..

เด็กอีกกี่ร้อยคนที่อยากเข้าคณะเดียวกัน ..

แล้วเด็กอีกเป็นหลักกี่เท่าไหร่ที่อยากเข้าภาควิชาเดียวกันในขณะที่จำนวนรับมีอยู่กระจึ๋งนึง!!! O_O

เมื่อไหร่ที่รู้สึกหมดกำลังใจ รู้สึกท้อ รู้สึกว่ามันเหนื่อยยากลำบากอะไรอย่างนี้(วะ?)

.. ก็จะนึกถึงหน้ารุ่นพี่ - รุ่นพี่จะว่ายังไงถ้าเราบอกว่าเราไม่ติดจุฬาอย่างที่พวกเค้าอวยพรและคาดหวัง

.. ก็จะนึกถึงหน้าเพื่อนสนิท - พวกมันจะอดกินเลี้ยงกันถ้าเราเอนท์ไม่ติดขึ้นมา @_@

.. ก็จะนึกถึงหน้าเพื่อนๆ - มันจะเป็นยังไง ถ้าพวกเราไม่ติดด้วยกันอย่างที่เคยพูดกันเอาไว้

.. ก็จะนึกถึงหน้าพ่อแม่ - จะต้องใช้ความละอาย ความรู้สึกผิด ความเสียใจแค่ไหนในการบอกพวกเค้า ว่าลูกสาวของพ่อกับแม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังซะแล้ว

กลัวมั้ยล่ะ ??

กลัวก็ ตั้งหน้าตั้งตา ตั้งอกตั้งใจ ตั้งมั่น ตั้งปณิธาน

.. แล้วทำให้ดีที่สุด

โค้งสุดท้ายแล้ว เทหมดหน้าตัก เร่งเครื่อง เหยียบให้มิด!!!!!